vandaag een groene dag
in mijn hoofd en in mijn hart
virtuele vlucht

Stedelijke ijsvlakte
Verstilde pracht
Reis door mijn gedachten

Een rimpeling in het water
voelt als een storm in mijn hoofd.
Teveel gebeurt,
veel mensen begrijp ik niet meer.
Vervreemd van de realiteit,
zijn mijn dromen ingehaald?
Zijn ze nu slechts een hobby?

Gisteren heb ik de fototentoonstelling, “The Show of Life” van de Belgische fotograaf en vriend van Arno Danny Willems bezocht in de Venetiaanse Gaanderijen in Oostende.
Danny Willems, een Belgische fotograaf uit Oostende, heeft een bijzondere band met mijn idool, zanger Arno Hintjens. Hun vriendschap begon in de jaren ’70 en duurde meer dan vijftig jaar, wat resulteerde in talloze foto’s die Arno’s carrière en persoonlijk leven vastlegden.

Willems heeft een indrukwekkend fotoboek samengesteld, getiteld “ARNO, photographs 1972-2022”. Dit boek bevat meer dan tweehonderd foto’s, aangevuld met anekdotes en het volledige artwork van Arno’s albums van 1976 tot 2022​ . Het fotoboek is een eerbetoon aan Arno en toont zijn leven door de lens van Willems, die wordt gezien als een zesde lid van T.C. Matic vanwege zijn nauwe samenwerking met de band en Arno zelf.

Parallel aan het fotoboek is er ook een fototentoonstelling, “The Show of Life”, te zien in de Venetiaanse Gaanderijen in Oostende. Deze tentoonstelling loopt van 19 december 2023 tot en met 21 mei 2024 en biedt een intieme blik op Arno’s leven en carrière door de ogen van zijn boezemvriend en fotograaf​.

Deze projecten zijn meer dan alleen een visuele reis; ze zijn ook een viering van de diepe vriendschap tussen Willems en Arno, die elkaar begrepen zonder veel woorden. Willems’ foto’s onthullen de veelzijdigheid van Arno, van zijn tijd als jonge muzikant tot zijn laatste dagen, en tonen een leven vol passie voor muziek en kunst.

Oorlog
geweld
intolerantie
in deze wereld wil ik kwetsbaar blijven
hoop in mensen die mij begrijpen
de angst voelen om weg geblazen te worden
als de laatste pluis
dromen zweven als zachte zuchtjes in de lucht
fluisterend van verlangen naar vrede en vreugde
te midden van de chaos en de strijd
blijven we vasthouden aan die kostbare dromen

lente avond
het laatste licht van mijn dag
vliegen de reigers naar hun slaap bomen
valt het donker om mij heen
de wind fluistert door de frisse blaadjes
lente avond

De regen is verdreven
Lentelicht in mijn gedachten
Melancholie sluimert diep
Verlangend naar regendruppels’ pracht

Verblind door razernij
Verblind door tederheid
Verblind door pracht
verblind door macht
Het lijkt dat we allemaal verblind zijn
Sluit mijn ogen en laat me zweven
In de stilte van een zomernacht

met een tintelend blauw verlangen
staar ik door het raam
de kille winter avond
sta je warm naast mij
zwijgend stil geluk

In diepe wateren rust een stille ziel,
Een kalme schijn verhult wat de diepte bedoeld.
Verlaten winter, een ijzige streng,
Verlangt naar lente, een nieuw leven mengt.

Onder ijslagen sluimert de kracht,
Verlangen naar lente, een innerlijke pracht.
In diepe gronden, een mysterieus terrein,
Ontwaakt nieuw leven, een lentefestijn.

Winter’s eenzaamheid maakt plaats voor hoop,
Een frisse start, een nieuw levensloop.
Lente brengt energie, een warme gloed,
Diepe wateren, een verhaal van overvloed.

In het stille veld van witte kruizen,
Een echo van een ver verleden weerklinkt.
Maar onder hun schaduw, zo actueel,
Bloeit een trieste tuin van haat en oorlog.

De stenen wachten als getuigen van pijn,
Verdreven tranen, geschreeuw van verdriet.
Het verleden lijkt ver, maar leeft in het heden,
Een cyclus van lijden die niet snel slijt.

Herinneringen aan wat nooit vergeten mag worden,
Een wereld doordrenkt met een zware last.
De stille kruizen, een roep om vrede,
In een wereld die nog steeds lijdt onder de last.

Laat ons reflecteren, leren van gisteren,
Zodat morgen een dag van vrede kan zijn.
In de schaduw van de witte kruizen,
Dromen we van een toekomst zonder pijn.

In de kille schaduwen van verandering, waar onverdraagzaamheid zich nestelt, blijf ik staan, een eenzame getuige, van de vervaging van tolerantie, waar liefde knelt.

Verrechtsing fluistert in de koele wind, een symfonie van verdeeldheid en angst. Maar in mijn hart brandt een vlam, een weigering om te zwichten, een stille opstand.

De kunst, een roepende ziel in het duister, verzet zich met penseelstreken en zang. Cultuur, een baken in de storm, weigert te buigen voor het harde verlangen naar dwang.

Grenzen sluiten, maar de geest blijft vrij, want ideeën laten zich niet opsluiten. In deze chaos van luide stemmen, is het fluisteren van wijsheid niet te stuiten.

Laat de hardste schreeuwer niet het enige geluid zijn, in de symfonie van menselijke ervaring. Wij, de stille, de dromers, degenen die weerstaan, smeden verbindingen in de schaduw van intolerantie.

Dus temidden van de kilte en de sneeuw, waar de wereld lijkt te verstommen, vinden we kracht in eenheid, en blijven we dromen van een warmer ontkomen.

als de kraaien vliegen
voel ik vrijheid
als een schaduw in mij
verlies ik mijn wereld

In de lage zonnestralen voel ik de herfstdauw
voel de warmte
gaat de natuur langzaam in winterstand
probeer ik alles te vergeten
en geniet van de betoverende druppels

Een dag aan zee met jou
lokt de wind mij mee
verlaten strand
zoveel herinneringen
ruik ik het zout
zweef langzaam verder

Het beton troost
verwarmt door de zomerzon
harde lijnen vertederen mij
wijzen mij de weg naar nergens
verdwijnen langzaam in mijn landschap

donkere dromen
een spiegel van herinneringen
staar ik in het water

onbekende wegen
in een vreemd land
dromen die uitkomen
wast de regen de sleur weg
verdwaal ik in mijn droom
leef ik

herinnering en hoop is van alle generaties
nooit weer, gebeurd elke dag opnieuw
maar ik wil blijven hopen
geloven in een toekomst
dromen en leven in het nu

zit de censuur in mijn brein?
gezien door elke camera
elke stap gevolgd
elke zucht gehoord
verwacht ik schijnveiligheid
op elke hoek van de straat

vandaag voelt de lente dichtbij
alsof ik het bijna kan aanraken
warmt het verlangen mijn huid
ruik ik de bloesem
hoor ik de blaadjes groeien

DEEP DREAM GENERATOR getest met een paar van mijn recente foto’s. De AI techniek is verbluffend en vervreemdend. Maar van wie is het resultaat nu?

het verleden vergeten
leef ik van minuut tot minuut
geen toekomst of historie
in een waas van het heden

niet meer dan vluchtig gekooide koopwaar
in weer en wind
loop ik achteloos voorbij

Tunnelvisie
verdwaald in mijn hoofd
voel de lente kou die te lang duurt op mijn huid
verlang naar vrijheid
zon in mijn ogen
licht aan het einde van mijn tunnel

de sfeer
poezie
alles vergeten
de bassen door mijn lijf
mijn moedertaal
ik hoor de lente

verdwaast
verbaast
gehaast
komen alle beelden bij mij binnen
als een spons in de woestijn