Bruine ogen kijken
voor het raam een laatste zwaai
het groen zwijgt mee

Als je te horen krijgt dat het bedrijf waar je 31 jaar werkt sluit omdat de productie om economische redenen verplaatst wordt naar Finland is er ongeloof en pijn.

Niet zien aankomen. Lijkt het of je toekomst is verdampt. Is het aftellen naar een einde en een ongewis nieuw begin.

Ik heb niet gevraagd om deze verandering. Onzekerheid en woede. Gemis aan kennis met deze ervaring. Termen en bedragen terwijl ik wil leven en voelen.

Mag ik zeggen wat ik voel en denk? Maar het leven dendert door. Plannen om te emigreren als ik met pensioen ga.

Mijn moeder van 89 jaar die vergeetachtig wordt en zojuist een diagnose krijgt dat ze aan een oog bijna niets ziet en haar andere oog nog maar 20%. Als ik een middag met haar in het ziekenhuis zit en allemaal lieve mensen hun werk daar met liefde doen en meeleven en luisteren.

Als ik op zaterdagochtend met mijn moeder aan de eettafel zit en moeilijke gesprekken voer. Kijkt ze met haar bruine ogen in mijn ogen. Probeer ik de verhalen voor de duizendste keer geïnteresseerd aan te horen en weet ik dat ik deze toch ooit zal gaan missen. En staat ze trouw te zwaaien voor het raam als ik we rij naar huis.

Wandel ik mijn ronde geniet van het groen en denk even nergens aan. Als dat ooit lukt.