Vergankelijke schoonheid
wacht op een nieuwe lente
waar kleur wacht

rood dood gras
geef de natuur terug
waar de lente mij laat wachten

gesprekken aan tafel
zwijgend voel ik
de jaren vol liefde

Soms zegt een tafel meer dan wie eraan zit.
Twee borden tegenover elkaar, het licht van buiten dat de tijd verzacht.
Er is gesproken, gelachen, misschien ook gezwegen.

In dat zwijgen ligt alles besloten:
jaren die zich hebben opgestapeld tot vanzelfsprekendheid,
liefde die niet meer benoemd hoeft te worden.

Wat blijft, is de stilte die vertrouwd aanvoelt.