Dreigende wolken vervagen
de zon werpt haar laatste stralen
het gouden uur slaat

na een nacht opgejaagd
wolven verdwijnen in stilte
de lente brengt rust

Te veel vergeelde dagen
vervagen in de lentezon
richt ik mijn blik op het mooie

Kijk ik naar de bonte stoet
gehuld in feestmuziek
dan reist mijn jeugd mee

ongepast optimisme in mijn hoofd
verzet zich tegen onrust
verlang ik naar een lente dag

Als de winter uit mijn hoofd gaat
ontdooien de overpeinzingen
kijk ik tevreden naar buiten

ze lopen als lemmingen naar de zon
verblind door wrok en haat
een groot applaus voor het kwaad

Elke dag wandel ik
maak mijn hoofd leeg van de druk,
maar zie overal troep.

vervormde bomen
in deze vervormde wereld
voel ik de schoonheid

Ikonen van mijn jeugd
rust in mijn leven
zie ik Anton Corbijn

de zon gaat weer schijnen
focus op mijn morgen
stap voor stap

Linkse paria,
in mijn eigen vaderland,
met extreem rechts.

mag ik mijzelf zijn
bang voor de extremen waar
schreeuwers regeren

overal rotzooi
achteloos achtergelaten
natuur verdient meer

stap voor stap vooruit
door het winterse landschap
verdwijnt jouw hand in de mijne

Witte stilte dempt,
het geschreeuw van elke dag,
verstilt gedachten.

de laatste zon schijnt
de wereld lijkt oneindig
klimaat vol chaos

gesponnen herfstdraden
in een mistig land
vlucht ik in mijn eigen werkelijkheid

herfstzon spreidt kleuren
de warmte van korte dagen
maakt mij melancholiek

het licht dat jij straalt
kinderlijk vrij en puurheid
maakt mijn hart weer blij

Ik blijf verwonderd
zie ik boven mij sterren
Een wereld vol licht

spiraal zonder eind,
treden cirkelen omlaag,
het leven leeft.

groen land verrast mij
vallende bomen dromen
mos onder mijn voet

groene oase
vervreemde natuur fluistert
hier vind ik mijn rust

Zondag ochtend zon
Geborgen warme stilte
Onvoorwaard’lijke liefde

Op het kruispunt staan
liefde is mijn houvast nu
de horizon valt

Noordelijke lijnen
eenvoudige spel van mijn ziel
Oslo sluipt in mij

vandaag een groene dag
in mijn hoofd en in mijn hart
virtuele vlucht

Stedelijke ijsvlakte
Verstilde pracht
Reis door mijn gedachten

Een rimpeling in het water
voelt als een storm in mijn hoofd.
Teveel gebeurt,
veel mensen begrijp ik niet meer.
Vervreemd van de realiteit,
zijn mijn dromen ingehaald?
Zijn ze nu slechts een hobby?