soms is zwijgen beter
laat de stilte in mij spreken
vertrouwen in een toekomst
straks

verlangen naar wat komen gaat
alsof een toekomst nog bestaat
dans ik
drink ik
lach ik
gedragen door de wind
in mijn gezicht

Alsof de tijd stil staat
wacht ik op wat komen gaat
voel je warmte
bang om te verliezen
het licht van de lente zon
die door mijn raam schijnt
tikken de dagen door

voor altijd vergeten
gebroken rust
verliest het gevoel
als het zelfs in de lente kan sneeuwen

Chaos in mijn hoofd
lege straten
gevuld met hoop
vergeten doden
vervallen glimlach
valt alles op zijn plaats
moet ik je ooit missen

kunnen we misschien kijken
met andermans ogen
en hoop uitstralen
een helpende hand
een uitgestoken hand naar een onbekende
onbekende angst

radeloze vlucht naar het onbekende
in oude gewoontes
angst voor het ongrijpbare
vol emotie
slapen we verder
zingen samen een lied vol hoop

de eerste lente zon
streelt mijn huid
verveeld mijn ogen
verzacht mijn dromen
vangt mijn gedachten in de wind

de tijd staat soms even stil
de herinneringen blijven
maar vervagen in de tijd
beelden verliezen hun kleur
de reuk vervaagt
iedereen lacht te hard vandaag

als ik
te dik
durf te dromen
van liefde

als ik
te oud
durf te dromen
van een toekomst

als ik
niet meer mijzelf kan zijn in mijn hoofd

als wij
ik worden

als

Vandaag zijn 3 foto’s geplaatst in JaamZIN Creative.

op de deur van het toilet staan mijn gedachten geschreven
soms staat alles even stil
ben ik alleen met mijn gedachten
mijn leven in cirkels
eindeloos gemaal
slaap ik mijn dromen weg

Als het water zo snel in mijn ogen staat
De dagen gaan voorbij zonder dat ik het merk
Jij geeft mij dan weer moed
Zegt dat alles goed komt
En de zon weer warmte geeft
Is er hoop
Zijn er dromen
Ben ik mijzelf

Een laatste zucht
De ogen gesloten
geen contact meer kunnen maken
de warmte die blijft hangen
de laatste aanrakingen
een leven voorbij
herinneringen die onze gedachten zitten
de verhalen
humor en verdriet
het gemis dat er al is voordat het voorbij is
alle clichés zijn waar
afscheidnemen doet pijn
maar de herinneringen moeten deze verzachten
blijven de pretoogjes altijd helder